เวลายังคงหมุนไป

ถ้าย้อนกลับไปถึงสมัยเรียนประถมหรือมัธยม ทุกคนก็คงเคยผ่านกีฬาสีมาแล้ว...

กีฬาสีเป็นอะไรที่สนุกมาก...ตอนสมัยผมเรียนมัธยม ผมก็เป็นทีมเชียร์

สอนน้องๆร้องเพลง เป็นที่สนุกสนานๆ...

...

แต่สำหรับข้าวปุ้นแล้ว...

(ใครจำข้าวปุ้นไม่ได้ ยังไม่ได้อ่าน คลิ๊ก!!)

ข้าวปุ้นได้ค้นพบสัจธรรมอย่างหนึ่งจากกิจกรรมกีฬาสี...

นั่นก็ืคือ...

เมื่อมีกีฬาสี จงสมัครเป็นนักกีฬา!!

"...ทำไมงั้นล่ะปุ้น?"

" เป็นนักกีฬาสบายจะตาย... 

1. เพลงเชียร์ก็ไม่ต้องหัดร้อง

2. ตอนไม่แข่งก็อยู่แต่ในร่ม แข่งเสร็จก็อยู่แต่ในร่ม สบายๆ

3. มีคนคอยเอาน้ำเอาขนมมาเสิร์ฟให้ตลอด

4. กินข้าวก็ได้กินก่อน เขาแจกขนมเราก็ได้ก่อน...นักกีฬา First

5. ถึงเวลาลงแข่งก็แข่งไปงั้นๆ ชนะก็ดีไป ไม่ชนะก็เฉยๆ ไม่ได้แข่งทีมชาติซักหน่อย

6. ไม่ต้องไปนั่งตบมือ แหกปาก ตากแดดอยู่บนสแตนเชียร์

7. แข่งเสร็จแล้ว จะกลับบ้านก่อนก็ไม่มีใครว่า"

"...."

 มันมองเกมขาดตั้งแต่เด็กเลยนะ

 และแน่นอนว่า ข้าวปุ้นก็ถ่ายทอดความคิดนี้ไปยังน้องไหน...

น้องไหนก็เลยเป็นนักกีฬามาตลอด...โดยมีสถิติ...

แพ้ทุกสนามแข่งขัน!!

....

"ก็ลงไปวิ่งเฉยๆ จะที่เท่าไหร่ก็ได้ค่ะ.." 

"...."

คือ ใครจะแข่งใส่กันเต็มที่ เด็กบ้านนี้ไม่สนใจ...

ขอได้เป็นนักกีฬาเป็นพอละ..

 ปล.เปลี่ยน Theme แล้วนะครับ... F5 โลด!!