เวลายังคงหมุนไป

มาต่อกันที่ซีรี่ย์มารดรนะครับ

เมื่อซักประมาณยี่สิบกว่าปีก่อน มารดรมีโอกาสได้ทุนจากรัฐบาลญี่ปุ่น

ไปเรียนที่ญี่ปุ่นเป็นเวลา 2 - 3 เดือน..

ซึ่งทุนนั้นเนี่ย รุ่นของมารดรได้เป็นรุ่นสุดท้าย เพราะญี่ปุ่นมองว่าไทยได้เจริญแล้ว

(...เจริญลงทุกวันสิไม่ว่า ) 

ตอนนั้น พี่สาว, ผม และน้องสาว ถูกทิ้งไว้ที่ไทย เพราะเด็กๆยังต้องไปโรงเรียน

แม่ก็เลยฝากไว้ให้ย่าเลี้ยงดู

ตอนเย็น มารดรจะลงมาที่ชั้นล่างของหอพักอินเตอร์

เพื่อโทรศัพท์หาลูกๆที่เมืองไทย.. พอได้คุยกับลูกๆ มารดรก็จะร้องไห้

ฝรั่ง    : "What happen!!?"(เกิดอะไรขึ้น!!?)

มารดร :"คิดถึงลูก..."

ทุกเย็นมารดรก็จะลงหอมาโทรศัพท์หาลูก แล้วก็ร้องไห้ทุกวัน

จนนักศึกษานานาชาติชาชิน และเป็นอันรู้กันว่า คุณนักศึกษาไทยแลนด์นี่

ร้องไห้คิดถึงลูกทุกครั้งที่โทรศัพท์นั่นแหละ

......

อะ เข้าเรื่อง

ทีนี้เนี่ย หอที่มารดรอยู่เนี่ย มารดรอยู่ชั้น 18  (ถ้าจำไม่ผิดนะครับ)

โดยมีรูมเมทเป็นเพื่อนชาวไทย 1 คน

คืนหนึ่ง..เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงขึ้น!!

เพื่อนของมารดรรีบพุ่งไปเอาที่กันประตูปิด ไปคล้องประตูเอาไว้

แล้วก็รีบมุดไปหลบอยู่ข้างใต้เตียง

(ถ้าประตูปิดตอนแผ่นดินไหว มีโอกาสที่ประตูจะเบี้ยว ทำให้ประตูเปิดไม่ออกในภายหลังได้ครับ)

แผ่นดินไหวครั้งนั้นค่อนข้างนาน เรียกว่าไหวนานที่สุดในรอบหลายสิบปีเลยก็ว่าได้

 (มาทราบจากข่าวในภายหลัง) ตึกเขย่าไปทั้งตึก ของหล่นลงมาจากตู้จากโต๊ะ เต็มไปหมด

ตลอดเวลาที่อยู่ใต้เตียงเงียบๆ ต่างคนก็ต่างคิดไปต่างๆนาๆ...

หลังจากแน่ใจว่าแผ่นดินไหวหยุดลงแล้ว...

มารดรและรูมเมท ก็จัดของเข้าที่เข้าทาง แล้วก็เข้านอนต่อ

รูมเมทมารดรก็ถามขึ้นมาว่า...

รูมเมท : "เมื่อกี้ตอนหลบอยู่ใต้เตียง คิดอะไร?"

มารดร : "....."

รูมเมท : "ฉันคิดว่า..ตายล่ะ!! ไม่ได้หยิบพาสสปอร์ตมา...

             พาสสปอร์ตอยู่ไหน? กระเป๋าเงินอยู่ไหน? ถ้าหายจะทำยังไง?

            แล้วถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมา คนที่บ้านจะทำยังไง? ฯลฯ"

มารดร : "....."

รูมเมท : "แล้วเธอล่ะ คิดอะไร?"

มารดร : "คิดว่า.. ของที่ซื้อมามันจะตกเสียหายไหมน้อ? ถ้ามันพังก็น่าเสียดาย...

             แล้วก็คิดว่า.. ดีจัง..เดี๋ยวรัฐบาลญี่ปุ่นก็จะจ่ายค่าทำขวัญจากแผ่นดินไหวให้...

             แล้วเราก็เอาเงินไปช็อปปิ้งต่อ!!!"

รูมเมท : "กร๊ากกกก!!!"

.....

ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเฉียดตาย

คนปกติทั่วไปจะคิดถึงสิ่งของสำคัญ คิดถึงชีวิต คิดถึงคนที่รัก ฯลฯ

แต่มารดรตู..กลับเป็นห่วงของที่ซื้อมาจะพัง...

และฝันถึงการช็อปปิ้ง ที่จะเกิดขึ้นจากค่าทำขวัญ!!

ซึ่งแน่นอนว่า ไอ่ค่าทำขวัญนั่นมันไม่มีอยู่แล้ว...เพราะไม่มีใครเป็นอะไรซักหน่อย

....

อย่างงี้เขาเรียกมองโลกในแง่ดีสินะ

ปล. 5 แพร่ง...ไปดูดี..ไม่ไปดูดี...ไปดูดี...ไม่ไปดูดี...ตัดสินใจไม่ได้ครับ...อยากดูก็อยากดู กลัวก็กลัว