เวลายังคงหมุนไป

เห็นคุณบองเต่า เขียนเรื่องภาษาไทย

ทำให้นึกไปถึงอาจารย์ฝรั่งคนหนึ่ง....

ตอนนั้นผมเรียนอยู่ปี 2  อาจารย์ฝรั่งคนนี้ เดินเข้ามาสอนในคาบแรกของวิชาภาษาอังกฤษ

นักศึกษาหลายคนผวา เพราะอาจารย์ท่านนี้พูดไทยไม่ค่อยได้

ผมดูแววตาของนักศึกษาหลายคนแล้ว รู้เลยว่าพอจบคาบนี้

มันต้องมีคนไปทำเรื่องขอย้าย Sec แน่ๆ

หารู้ไม่ว่า คาบต่อไปจะเป็นอาจารย์ไทยใจดีมาสอน

เพราะว่าวันนั้นอาจารย์ฝรั่งท่านเข้าผิดห้อง 

....

อาจารย์ฝรั่งท่านนี้ เป็นอาจารย์ผู้ชายแก่ๆ เหมือนจะเกษียณอยู่มะรอมมะร่อแล้ว

เห็นว่าแกย้ายมาอยู่ไทยกับภรรยาฝรั่งประมาณ 1 ปีแล้ว...และแกกับภรรยาก็เรียนภาษาไทยด้วย

"ภาษาไทย... ยากมาก!!!"

ไม่รู้ทำไม ประโยคนี้ฝรั่งเรียนไทยดันพูดได้ทุกคน

อาจารย์ฝรั่งท่านบอกว่า ตอนมาเที่ยวไทยครั้งแรก ไม่รู้ภาษาไทยเลย

เวลาฟังคนไทยพูดกัน ฟังดูเหมือนคนไทยร้องเพลงใส่กัน

" ดึ่งดึ๊งดึงดึงดึงดึ๊งดึ๋งดึงดึ่งดึ๊ง"

คือ ฟังเป็นเมโลดี้ทางดนตรี มากกว่าจะเป็นภาษามนุษย์ 

เพราะวรรณยุกต์ ทำให้ภาษาเรามีสูงมีต่ำ ไม่เป็นโมโนโทน

ก็ไม่แปลกอะไรที่อาจารย์จะคิดอย่างงั้นอะนะ

......

 อีกครั้งที่เจอฝรั่งแล้วประทับใจ ก็คือ ฝรั่งพูดคำเมือง

ฝรั่งแกอู้เืมืองแหลวแลด เนื่องจาก พี่ฝรั่งแกไปอาศัยโฮมสเตย์บนดอย 1 เดือน

กลับลงมา อู้เมืองได้ปร๋อเลย...แต่พูดไทยกลางเกือบไม่ได้

ไอ่ที่พูดไทยกลางได้ ดันพูดได้แต่คำหยาบ

 พูดได้คนเดียวไม่สนุก เลยหันไปสอนเพื่อนฝรั่งให้พูดคำหยาบไทยๆด้วย 

 ไอ่เพื่อนฝรั่งมันก็เลยหันมาลองวิชาใส่ผม

 "แด๊ด แด๊ด"

 ผมทำหน้างงๆ..อะไรวะ มาแด๊ดๆ?

 คือเอาคำหยาบจากเพื่อนมาแล้ว แต่ดันออกเสียงไม่ถูก

 ผมก็หันไปถาม ยูสอนคำอะไรให้เพื่อนยูเนี่ย?

แกก็เลยออกเสียงชัดถ้อยชัดคำให้ผมฟัง..

" แ_ด~" 

....

โดนฝรั่งแจกของใส่เต็มสองรูหูเลยทีเดียว

ถ้าใครจะเดา ขอบอกว่าไม่ใช่ แสด แน่ๆล่ะครับ

.....

 เปลี่ยนเรื่อง...

มีอยู่ครั้งหนึ่ง รุ่นพี่ที่ลำปางผมเล่าให้ฟังว่า

แถวบ้านเขามีฝรั่งย้ายมาอยู่..ฝรั่งแกมีเมียเป็นคนไทย

ได้ลูกชายมา 1 หน่อ ตอนนั้นฝรั่งน้อยคงอายุราวๆ 4 ขวบ

เป็นลูกครึ่งผิวขาวหัวทอง หน้าตาออกไปทางฝรั่งซะเกือบหมด..

พี่เขาเห็นเด็กย้ายมาใหม่ ก็เลยว่าจะชวนไปเตะบอล กระชับความสัมพันธ์ระหว่างชาติ

วันนั้นเด็กฝรั่งคนนั้น นั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน พี่เลยเข้าไปทัก...

รุ่นพี่      : "น้องครับ น้องชื่ออะไรครับ?"

ฝรั่งน้อย : "....."

รุ่นพี่      : "....น้องชื่ออะไรครับ?"

ฝรั่งน้อย : "....."

รุ่นพี่      : "What is your name?"

ฝรั่งน้อย : "....."

เผอิญยายของน้องฝรั่งอยู่บนบ้าน เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

จึงเอิ้น(ตะโกน)ลงมา...

ยาย      : "เขาถามว่าเฮาจื้ออะหยัง ก่อบอกเขาไปแล่!!" (เขาถามว่าเราชื่ออะไร ก็บอกเขาไปสิ)

รุ่นพี่      : "....."

ฝรั่งน้อย : "..จื้อเดหวิดคับ..." (ชื่อเดวิธครับ)

....

เมียงไป๊เมียงว่า!!!

ไอ่น่อยฝรั่งนี่ฟังคำไทยไม่รู้เรื่อง ฟังอังกฤษก็ไม่รู้เรื่อง.. ฟังออกแต่คำเมือง

....

พอบะเดหวิดได้ลงสนามบอล มันก็เลยได้ฉายา เบ็คแฮม แถมติดชื่อมันมาด้วย

เป็นที่ชอบอกชอบใจของบะน่อยเดหวิดมาก

พ่อกับแม่ของบะน่อยเดหวิดไปทำงานที่อื่น ปล่อยให้บะน่อยเดหวิดใช้ชีวิตอยู่กับตายาย

ซึ่งตายายก็เป็นคนเมียงแต้ๆ 100 %... เพราะฉะนั้น บะน่อยเดหวิดจึงรู้คำเมืองกว้างมาก

บะน่อยเดหวิด : "ยายๆ หันแว่นบดของเดหวิดก่อ?"

 (ยายๆเห็นแว่นบดของเดวิธไหม?)

อะหยังบะ... แว่นบด?

มารู้ทีหลังว่า แว่นบด ก็คือ แว่นกันแดดนั่นเอง

.... แว่น ที่เอาไว้ บดบัง แสงแดด...คนเหนือเลยร้องว่า แว่นบด

...

 มันช่างเป็นคำเมืองที่ Deep มาก...

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มาได้ยินจากบะน่อยเดหวิดเนี่ยแหละ...

ซึ่งบะน่อยเดหวิด ก็ไปจำมาจากคุณตาอีกที 

อนาคต... เราอาจจะมีครูสอนคำเมืองที่ชื่อ "เดหวิด" ก็ได้นะครับ